است كه سكّاكى تجويز نموده لازم اخصّ از ملزوم باشد همچون ضاحك بالفعل براى انسان بنابراين كنايه آنست كه : از متلازمين در وجود آنچه تابع در رديف است ذكر شده و از آن متبوع و مردوف اراده شود ولى مجاز عكس اين معنا مىباشد شارح گويد : در اين گفتار نيز تأمل و اشكال است . مخفى نماند كه مقصود از [ لزوم ] در اينجا امتناع انفكاك لازم از ملزوم نيست بلكه معناى ديگرى مراد مىباشد . شرح فارسى : توضيح قوله : و فرق بين الكناية و المجاز : كلمه [ فرق ] به صيغه مجهول مىباشد . قوله : و فيه اى فى المجاز الخ : چه مجاز مرسل و چه استعاره . قوله : او بانضمام قرينة اليه : مانند قرينه عرف چنان‌چه بگوئيم : رأيت انسان يلازم المنار ( انسانى را ديدم كه با مناره ملازم بود ) در اينمثال انسان كنايه است از مؤذن و قرينه آن عرف مىباشد . قوله : يجوز ان يكون اعم يعنى اعم از ملزوم مانند حيوان كه لازم اعم است براى انسان يعنى هم لازم انسان بوده و هم غير او هم چون بقر و حمار . قوله : و السّكاكى ايضا معترف الخ : بنابراين اشكال و ردّ